Cechy konia małopolskiego.
__________________________________________________________________________________
Cechy wyglądu
I
Pierwszą rzeczą, na którą zwracam uwagę, przy oglądaniu konia jest łeb. W przypadku omawianej rasy winien mieć widoczne cechy orientalne. Jego kształt z profilu, jak i z przodu
przypomina zwężający się ku chrapom trójkąt, tak, że obwód, przy uszach i ganaszach, znacznie przewyższa obwód łba przy nozdrzach. Górna linia, biegnąca od czoła, do chrap powinna być nieco wklęsła. Możemy więc nazwać go lekko szczupaczym, a czyli nieco zbliżonym do arabskiego. Jednak kształt to nie wszystko. Łeb musi być lekki, czyli proporcjonalnie mały w stosunku do reszty ciała. Kolejnym ważnym elementem łba są oczy, które w przypadku rasy małopolskiej powinny być stosunkowo duże. Dzięki znacznej zawartości czystej krwi ich oczy nigdy nie są obojętne. Można by je spokojnie nazwać parafrazując pewną posłankę z Samoobrony:P, dodam tylko, że mają coś w sobie i chociaż zazwyczaj bije z nich spokój i ufność, daje się jednak odczuć pewien rodzaj dumy, świadomości o swojej szlachetności, odwaga, przekazana przez dawne pokolenia koni wojennych. Chrapy, kończące łeb są również subtelne, rozwarte, często ruchliwe.
II
Klatka piersiowa konia małopolskiego jest głęboka, wydatna, mocna i dość szeroka, dająca miejsce dużym płucom i sercu. Przez cienką, tzw. suchą skórę widać sieć żyłek, szczególnie po wysiłku. Wyraźnie rysują się też mięśnie, których moc dawniej umożliwiała szybkie szarże na polu bitwy, czy pomagała przebyć nieraz niezwykle długie trasy.
III
Kończyny są silne, mocno umięśnione, ale suche i szlachetne. W rasie często występuje tzw. "krowia postawa" tylnych nóg, czyli sposób ustawiania tylnych kopyt na zewnątrz.
IV
Ogon jak i grzywa są dosyć długie, nie powinno się ich obcinać. Sierść jest miękka, jedwabista, pod warunkiem, że się o nią oczywiście dba:P. Konie małoposkie, szczególnie te z dużą domieszką krwi arabskiej, odstawiają ogon od zadu, niektóre podnoszą go w kłusie.
V
Ogon osadzony jest na dość płaskim, czyli tzw. horyzontalnym zadzie, stanowiącym kolejną cechę koni orientalnych. U wierzchowców małopolskich, podobnie jak ich klatka piersiowa winien być mocno umięśniony, gdyż to właśnie on stanowi główny motor chodów konia.
VI
Kłąb jest najwyższym nieruchomym punktem ciała konia. To tu mierzy się wysokość, która w przypadku naszej rasy mieści się zazwyczaj pomiędzy 155 cm - 165 cm. U małopolaków jest mało wyraźny, płynnie łącząc grzbiet ze szlachetną szyją.
Cechy charakteru i zdrowie.
Charakter małopolaków nie jest ujednolicony, podobnie jak wygląd. Można jednak opisać "wnętrze" typowych, przedstawicieli. Konie tej rasy charakteryzują się przekazanym przez orientalnych przodków temperamentem, mniejszym jednak od występującego u arabów i będącym raczej cechą pozytywną. Konie te są wesołe, grzeczne pod warunkiem, że dobrze się je ułoży, nie są jednak bezdennie spokojne, jak przedstawiciele np. szlachetnej półkrwi. Są chętne do pracy, nie trzeba ich zmuszać do wykonania każdego kroku. Przebijają przez nie cechy przodków - koni wojskowych, które charakteryzowały się szczególną odwagą. Reasumując można podsumować małopolaki jako konie spokojne, nie pozbawione jednak temperamentu i odważne.
Omawiana rasa charakteryzuje się łatwością w utrzymaniu, niewybredością w jedzeniu i bardzo zdrową. Zdrowie ich przodków - koni staropolskich była legendarna. Wiele jest przykładów potwierdzającą tą teorię. Podczas odsieczy wiedeńskiej, wierzchowce przebyły 450 km bezdroży w 10 dni, podczas kampanii napoleońskich konie zmuszone były do żywienia się słomą z wiejskich chałup, trasa z zamościa do Lublina, mająca długość 180 km zajmowała dobę, przy pełnym obciążeniu, bez niego, od wschodu, do zachodu. Może ktoś zauważył, że wtedy pojęcie rasy małopolskiej nie istniało, to prawda, jednak rasa ta zachowała wiele cech swoich przodków i może być spokojnie uważana za potomków koni staropolskiej.
|
